De eigenwoningregeling: steevast laveren tussen baksteen en beleid

De eigen woning. Voor de Nederlander is het een thuis, voor de wetgever vooral een dossier met groeipotentieel. Wie door de jaren heen de eigenwoningregeling heeft gevolgd, weet: stilstand is achteruitgang, en eenvoud is tijdelijk.

Ooit was het overzichtelijk. Hypotheekrente erin, trots gevoel erbij, fiscus hield gepaste afstand. Maar langzaam veranderde de eigen woning van heilig huisje in fiscale cactus: vol stekels, met af en toe een bloemetje voor de trouwe doorbetaler.

De Wet Hillen zwaait inmiddels vanaf de uitgang. De hypotheekrenteaftrek is op dieet gezet door aftopping van het tarief waartegen de rente in aftrek kan worden gebracht. Het eigenwoningforfait blijft daarentegen hardnekkig op tafel staan. En ondertussen wordt er in Den Haag met enige regelmaat gemijmerd: hoort de eigen woning hier eigenlijk wel?

Box 1, box 3, of toch een doos met “nog te heroverwegen”?

Voor huiseigenaren betekent dit vooral één ding: alert blijven. Wat vandaag voelt als een rustig bezit, kan morgen ineens een beleidsmatig experiment blijken te zijn. Voor adviseurs is het natuurlijk een dossier voor hoofdbrekens: elk kabinetsvoorstel levert weer nieuwe schema’s, voetnoten en “let op”-blokjes op.

De toekomst van de eigenwoningregeling? Die ligt waarschijnlijk ergens tussen betaalbaarheid, budgettaire realiteit en een gezonde dosis politieke creativiteit. Eén ding weten we zeker: wie dacht dat zijn woning “fiscaal afbetaald” is, kan dat idee beter niet in beton gieten.

Wordt vervolgd..